Je neemt je iets voor. Minder stress. Minder uitstellen. Eindelijk je grenzen aangeven. Of stoppen met gedrag waarvan je allang weet dat het je niet helpt. In je hoofd is het helder. Je snapt het. Je voelt zelfs motivatie. En toch stokt het. Alsof er iets in jou op de rem trapt op het moment dat het erop aankomt.

Veranderen klinkt vaak simpeler dan het is. Je wilt iets anders doen, dus je past je gedrag aan. Meer sporten. Minder uitstellen. Grenzen aangeven. En toch val je steeds terug. Niet omdat je niet gemotiveerd bent, maar omdat veranderen zelden begint bij gedrag alleen. Wie echt wil veranderen, moet begrijpen waar gedrag vandaan komt. Dáár komen de logische niveaus in beeld.

Veranderen klinkt vaak simpel. Je weet wat je anders wilt doen, je begrijpt waarom het nodig is en toch… gebeurt er niks. Of je begint vol goede moed en valt na een paar weken weer terug in hetzelfde patroon. Dat is geen gebrek aan discipline of motivatie. In veel gevallen probeer je te veranderen terwijl er vanbinnen iets anders aan je trekt. Een innerlijk conflict. En zolang dat conflict niet is opgelost, blijft veranderen vooral iets waar je over nadenkt, in plaats van iets wat je echt doet.

Iedereen die ooit geprobeerd heeft te veranderen, weet dat het niet alleen draait om motivatie, wilskracht of discipline. Er zit iets onder. Iets wat vaak onzichtbaar blijft, maar je hele gedrag stuurt. Dat onzichtbare mechanisme is het pijn-plezier principe. Het bepaalt of je in beweging komt, blijft hangen waar je zit of steeds weer terugvalt in oude patronen. En juist dát maakt het principe zo belangrijk als je echt wilt veranderen, omdat het continu meebeslist welke keuzes je maakt en waarom.

Veranderen klinkt simpel. Je weet wat je wilt, je voelt de motivatie en je zegt tegen jezelf dat je het nu écht anders gaat doen. Toch belandt die motivatie bij de meeste mensen ergens tussen dag drie en dag tien in de prullenbak. Niet omdat ze lui zijn. Niet omdat ze geen discipline hebben. Maar omdat veranderen veel minder draait om wilskracht dan we denken.

Je ligt in bed. Je bent moe. Je wilt slapen. Maar je hoofd zit vol. Gedachten die maar blijven draaien. Of je valt wél in slaap, maar wordt midden in de nacht wakker – en dan begint het circus opnieuw. Je kijkt op de klok. Nog vier uur. Nog drie. Nog twee. En voor je het weet, gaat de wekker.

Misschien herken je het wel. Die zware deken die over je heen ligt. Die stem in je hoofd die zegt dat je niet goed genoeg bent. Dat gevoel dat alles moeite kost, zelfs de simpelste dingen. Depressie is geen zwakte en geen keuze. Het is een toestand die je hele leven kan kleuren, zonder dat je precies weet hoe je eruit komt.

Misschien herken je het wel. Je snapt rationeel waarom je reageert zoals je reageert. Je weet dat het niet handig is om zo boos te worden, zo te pleasen, of jezelf zo klein te maken. Toch blijft het terugkomen. Steeds opnieuw. Alsof er een automatische piloot in je hoofd zit die je niet kunt uitzetten.

Misschien herken je het. Die stem in je hoofd die fluistert dat je niet slim genoeg bent. Niet interessant genoeg. Niet knap genoeg. Niet succesvol genoeg. Gewoon… niet genoeg. Het is een gevoel dat ik keer op keer tegenkom in mijn werk als hypnotherapeut. Mensen die op het eerste gezicht goed functioneren, maar innerlijk worstelen met een diepgeworteld gevoel van ontoereikendheid. Ze komen bij mij met klachten als angst, perfectionisme, uitputting of relatieproblemen. Maar als we dieper graven, blijkt er bijna altijd één rode draad te lopen: het gevoel dat ze niet goed genoeg zijn. In dit artikel neem ik je mee naar de oorsprong van dit gevoel. Ik laat je zien hoe het je dagelijks leven beïnvloedt, waarom het zo hardnekkig is, en vooral… hoe je er echt vanaf kunt komen.

Voel jij je vaak vast in negatieve gevoelens? Stress, onzekerheid, verdriet. Het lijkt soms alsof je er niet uit komt. Je probeert positief te denken, maar dat voelt geforceerd. Je wacht tot de omstandigheden veranderen, maar dat duurt te lang. Wat als ik je vertel dat je iets veel krachtiger hebt dan positief denken? Iets wat al in je zit, opgeslagen in je lijf. Jouw herinneringen. In dit artikel laat ik je zien hoe je met herinneringen snel je stemming kunt veranderen. Niet door erover na te denken, maar door ze echt te voelen.

Voel je weleens dat je op de automatische piloot door het leven gaat? Dat je druk bent, functioneert, reageert… maar eigenlijk niet echt voelt wat er in je omgaat? Je bent niet de enige. Steeds meer mensen leven vooral 'in hun hoofd' – denkend, analyserend, planend – terwijl hun lijf allang signalen afgeeft die ze niet meer oppikken.

Jarenlang had ik er zelf last van, zonder dat ik wist wat het was. Ik verstopte me in de periodes dat het minder goed ging. Liet liever niet zien wat er écht in me omging. Ik had last van faalangst, vond anderen altijd beter dan mezelf, wilde alles te goed doen en ging vaak over mijn eigen grenzen heen. Pas later ontdekte ik dat er onder al die patronen één ding zat dat alles met elkaar verbond: toxische schaamte. Het is dat beklemmende gevoel dat je niet goed genoeg bent, dat je tekortschiet, dat er iets mis is met jou als persoon. En het sluipt overal tussendoor. Het uit zich in je werk, je relaties, je keuzes. Je denkt dat je gewoon wat onzeker bent of perfectionistisch, maar in werkelijkheid is het iets dat dieper zit: toxische schaamte — en die werkt als een onzichtbare rem op alles wat je doet, denkt en voelt.